Dit is echt niet mijn ding!

Gisteren was ik met mijn moeder in Essen. Ieder jaar is er weer het bekende Kerstmarkt-uitje die vanuit de Efteling wordt geregeld en iedere keer, als zijnde traditie, sleep ik m’n moeder mee. Super leuk. Thermosflesje met koffie voor in de bus mee en lekker ouwehoeren met collega’s. Daar dan aangekomen vertrekt iedereen in grote getale richting het zentrum, op naar de Glühwein, bradwurst en warme wafels. Een hele dag lang slenteren door de binnenstad klinkt misschien als een fantastisch uitje, mij maak je er echter niet heel blij mee. Ik kan er gewoon niet tegen… al die spullen. Daar weer papieren kerstlampen, houten Nutcrackers en ‘waaaaaa!’ speeldoosjes! Dan komt er gewoon iets in mij los wat beter níét los kan komen, ik wil namelijk alles hebben. Maar echt. Normaal ben ik al van troepjes kopen maar dan wordt dat alleen maar erger. Je begrijpt het, de Kerstmarkt was geen optie om te bezoeken.

Nu waren we thuis al enthousiast aan het zoeken geslagen om wat anders in de buurt te gaan zien. Helaas kwam ik alleen op prachtige kastelen die niet te bezoeken waren, en een of andere mijn met Museum. Wonder boven wonder kwam er toch nog iets prachtigs uit de zoekmachines: Kettwig. Een buitenwijk van Essen met een karakteristiek centrum van vakwerkhuizen en schattige bruggetjes over rivier de Rurh. Dat wordt het!

Toen de dag dan eindelijk aanbrak leek ons plan letterlijk in het water te gaan vallen, er was de hele dag 100% regen en 3 graden voorspelt. Aiii… Niet zo handig als je een dagje de toerist wilt gaan uithangen in de buitenlucht. ‘Dan maar naar die mijn?‘ zei m’n moeder. En zo ging de rest het zentrum in en stapten wij in metro 107 richting het zogeheten Zollverein.
Nou, ik kan je vertellen dat we ons een beetje vergist hadden in deze toeristische attractie.
In positieve zin, wel! Bij aankomst leek het wat (nou, ja… véél) groter dan de gemiddelde mijn in Zuid-Limburg. Nee, dit was gewoon gigantisch en ook nog eens prachtig gebouwd in de Bauhaus stijl. Wowieee! Wat blijkt: het is een enorm industrieel gebied dat uitgeroepen is tot Werelderfgoed door Unesco. Zo’n stempel krijg je niet gauw en dat bleek wel zeker na ons 4-urig durende bezoek.

We kochten kaartjes voor de eerstvolgende rondleiding door de kolenmijn en tot die tijd keken we rond het Rurhmuseum. Maar die kolenmijn was gewoon het allergaafst. In 1986 is de mijn gesloten en hebben ze alles achtergelaten alsof er niets aan de hand was, alles lag er nog. Van de gereedschappen tot de mijnkarren gevuld met kolen. Gevalletje vergist en te snel geoordeeld, dus. Kerstmarkt niet mijn ding, maar die mijn wel 😉
Check mijn Instagram voor meer foto’s!

Mocht je zelf nou ook een keer zo’n kersttripje gepland hebben, kijk dan ook zéker eens naar wat er nog meer te doen is.

(Enne, voor de Eftelingliefhebber is dit ook erg tof om te bezoeken vanwege de enorme gelijkenissen met de divecoaster Baron 1898.)

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: