Alles gaat fout!

Soms heb je van die dagen die niet zo lekker lopen. Gisteren was er een voor mij, die begon om 8 uur ’s morgens bij de huisarts. Ik moest voor de 80 miljoenste keer bloed laten prikken, want het gaat nog steeds niet helemaal soepel. Af en toe sta ik nog steeds weer te trillen op m’n benen, dus ik dacht dat het weer tijd werd voor een check-up. En dan zit je daar ’s morgens met kleine oogjes en natte haren van het douchen tussen de wazige bejaarden in de muffe wachtkamer. Iedereen zit er braaf voor zich uit te staren, met een papieren nummertje in de hand van het apparaat die in de hal staat. Kak… vergeten. Ik moest weer terug om er een te pakken, en ondertussen is er een bejaarde vrouw zelfs mét rollator me nog voor. Welja, ik heb ook geen haast eigenlijk. Al heb ik toch wel wat plannen voor vandaag; de kerstspullen eindelijk op zolder opbergen, de woonkamer opruimen (en daarmee ook de keuken, want zo klein woon ik) en boodschappen doen.

Ik heb heel m’n pinterest door gescrolld, m’n mail bekeken en weer 10 minuten naar een foeilelijk schilderij gestaard. M’n buurman keek gezellig met me mee toen ik van de verveling maar Tinder opstartte. Maar na drie kwartier wachten ben ik er wel een beetje klaar mee.

Eindelijk kwam de dame met rollator dan weer tevoorschijn, hadden d’r aderen soms verstoppetje gespeeld? Sjezus, wat duurde dat lang. Ik kwam het kamertje binnen en een enorme hitte klapte in m’n gezicht. ‘Sorry mevrouw, ik krijg de kachel niet meer uit’ zei de vrouw. Ze had het niet hoeven zeggen, dat merkte ik zelf ook wel. En zij zelf ook, aan haar zweetvlekken te zien. Ze mikte dan ook gauw een naald in m’n arm en het bloed stroomde loom het buisje in, en het tweede, en het derde. ‘Zo, het is weer klaar’ zei ze. ‘Ja, en ik ben er ook klaar mee’ dacht ik. Ik wist niet hoe snel ik buiten moest komen en genoot even van de frisse lucht. Ik reed nog even snel naar de supermarkt voor een lekker kaasje op m’n kracker en ging toen huiswaarts. Boven zette ik koffie, klopte warme melk, dekte de tafel en pakte m’n kaasje. En hij viel op de grond. Ok. Doei.
Het was een lekker ontbijt, dus. Het werd smeerworst, de kaas belandde in de toch al overvolle vuilnisbak. Kak.
Ik bedacht daarna maar weer eens de koelkast op te ruimen en dan het vuilnis weg te brengen naar de ondergrondse container. Wat er uit de koelkast kwam was een soort herrinnering aan vorig jaar; beschimmelde andijviestamppot uit december, scampi’s van november en pompoensoep van oktober. Heerlijk.
Zonder er te veel naar te kijken gooide ik het gauw in een vuilniszak, knoopte hem zo dicht rende bijna naar m’n auto. Buiten ruik je die lucht van die vuilniszak niet zo, maar zodra ik in de auto stapte kwam die lucht op me af. Gadverdamme. Streng sprak ik mezelf toe ‘Nadia, in het vervolg alles netjes weggooien!’ het moet toch niet gaan lijken op een kringloopwinkel met pootjes. Bijna bij de container aangekomen zie ik ineens een briefje bij de ruit, de auto had ik toch net opgeruimd van slingerende bonnetjes? Oh nee, het is toch niet wat ik denk dat het is. Bij de container aangekomen trok ik het bonnetje onder m’n ruit vandaan. ‘Aankondiging van beschikking’ stond er, met net daaronder het sanctiebedrag van € 95,00 ex. administratiekosten. KAAAAK! Het stomme nog wel was dat het ging voer mijn parkeervergunning van 2018, die niet onder mijn ruit zat. Maar natuurlijk wel braaf op de trap ligt te wachten totdat ik eindelijk herinner hem te verwisselen met de oude kaart. Het liefste smeet ik de boete ook mee de container in, maar dat leek me toch niet zo verstandig.
Zo chagrijnig als een ongestelde gnoe reed ik weer terug naar huis, gooide m’n telefoon in de hoek en zette de meest slechte romcom aan op Netflix. Oh, wat baalde ik!

Nadat de film was afgelopen moest ik mezelf toch maar van m’n rode bank af schrapen om nog iets van mijn dag te maken. Op zulke momenten zijn je gedachtes zo negatief dat je nergens meer zin in hebt en het liefst de hele dag op de bank, veilig onder een dekentje, blijft liggen. Weer sprak ik mezelf toe, want zo gaan we dat niet meer doen! Als gelukje zouden collega’s weer een stapavond hebben, waarvoor ik eigenlijk afgezegd had. Ik had er destijds geen zin in, maar dit was precies wat ik nodig had. Even het negatieve omdraaien naar wat leuks. Zo moeilijk was het niet, en een paar uur later reed ik de gezelligheid tegemoet.
Een paar uur terug dacht ik nog ‘Alles gaat fout!’ en nu dacht ik ‘Ach, fock it. Er zijn belangrijkere dingen dan geld’.

In de negativiteit blijven hangen, dat is pas een boete. Voor de rest van je sikkeneurigheid. Ik ren nou eenmaal soms hard op het leven af, ongecontroleerd en enthousiast. Dan kan ik ook verwachten dat het leven op mij afkomt. Da ’s botsen! Heul hard.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: