Een dijk aan gedachtes…

Velen van jullie weten dat ik nu al een poosje (bijna een jaar!) in Heusden woon, in mijn kleine poppehuisje. Het enige wat ik daar mis is een fatsoenlijk tuintje met een beetje gras en plek voor een zitje. Ik heb dan weliswaar een hofje achter, maar die is gedeeld met alle drie de buurmannen. Waarvan ik er één soms zie en soms hoor als hij te hard snurkt. Een beetje gek misschien, en daarom durf ik niet zomaar een campingstoel uit te klappen op een zonnige ochtend om van een kracker en koffie te genieten. Dan voel ik me én bekeken en denk ik dat ze ineens massaal naar buiten komen om te zeuren dat ik daar zit. Dat DENK ik, ja. Dat is mijn valkuil nou eenmaal. Ik kan het waarschijnlijk gewoon doen gebeurt er niets, maar ik doe het niet. Zo bleven de campingstoelen keurig op m’n donkere zolder liggen. Geen koffie in de zon.

Vorige week was Kristy hier op bezoek en struinden we over de kermis in de warme lentezon. Niet veel later belandde we thuis en bedachten we lekker van de zon te gaan genieten op de dijk voor mijn deur. Eindelijk kwam dan de ladder tevoorschijn om de retro stoelen van zolder te trekken. En niet veel later zaten we er.
Waarom heb ik dit niet eerder gedaan!‘ riep ik nog. ‘Ik ben veel te eigenwijs en ik denk veel teveel..!
Maar, ja. Wat vinden die mensen er wel niet van als ik daar alleen op de dijk zit op een oude klapstoel‘ dat schiet er dan telkens door mij heen. ‘En dat is toch super awkward zo alleen…‘ Dat soort gedachtes.

Gisteren belandde ik toch weer op de dijk, maar nog steeds niet alleen. En kwamen 3 klapstoelen mee naar de dijk samen met een berg stokbrood en vlees. En mijn broer en een vriend van hem. Misschien durf ik het volgende keer wel alleen, dacht ik nog.

We’ll see…

En toen kwam ik net thuis van het werk. Ik had een knorrende maag en geen warm eten meer in huis. Wel een zakje chips. En toen gebeurde het plots. Ik pakte een tas, gooide daar een fles spa rood en een tijdschrift in en pakte de klapstoel. Uiteraard vergat ik het zakje chips niet mee te nemen, want HONGER..! 😉
Ik beklom de trap naar de stadswal en plofte neer in de zon. Heeeeerlijk, wat een rust. En nu zit ik hier met mijn zakje paprika chips als avondeten. Wat heb ik mijn leven goed voor elkaar! Maar hé, ik zit wel in de zon. Mét chips. (en water!)

Nu zit ik hier 10 minuutjes (het is 19.52 u) n de lucht wordt langzaam grijzer en grijzer en de wind begint een beetje op te steken… Oh, en ergens in de verte hoor ik zacht gerammel… het zal toch niet waar zijn?!
Oh… een druppel. En nog één. Shit.

Zo erg is het nu ook weer niet‘ dacht ik nog. ‘Onweer is heerlijk om naar te luisteren en te kijken.
Tenzij je op een dijk zit, natuurlijk.

Fijne avond lieve lezers! 😉

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: