Hoera! Eén jaar diabetes!

Een jaar geleden viel ik ervan om, maar hoe is het er nu mee?!

Behalve een aantal maffe dokters die ik heb gesproken over mijn diabetes, mocht ik het verder zelf uitzoeken. De ene dokter waarschuwde me voor een vroegtijdige dood en de ander stuurde me weg met een te lage dosis aan medicatie. Al snel wist ik wat me te doen stond: ik regel het zelf wel.
Dan bots je toch wel tegen het een en ander aan, moet je blijven zoeken tot je het juiste antwoord hebt. Ik moest weer terug naar de huisarts om die te overtuigen dat ik echt een extra tablet nodig had. En na iedere 3-maandelijkse prik-me-lek-afspraak krijg ik dan een telefoontje met de uitslagen. ‘Mevrouw van Beekum, uw HbA1c is gedaald, en de hemoglobine is gelijk gebleven’
Oke, bedankt…denk ik? Wat ik er vervolgens mee moest, al sla je me dood?!

Het was, en is nog steeds een beetje, onbekend terrein. Gelukkig is er veel te lezen op internet en bestaan er nog steeds fora voor vragen omtrent mijn gezondheid. Ik had last van extreme vermoeidheid, ik was moedeloos en lusteloos. Dronk ontzettend veel water en sliep met gemak 12 uur achter elkaar. Op internet vond ik antwoorden voor deze problemen en kwam ik erachter dat ik een magnesium-tekort had. Opgelost met een simpel supplement van de Kruidvat, tjaa… wie vertelt je zoiets?

En dan heb je alcohol, dat mag je niet drinken. Laatst wilde ik graag weer eens wat (Oké…veel) drinken op een feestje. (Kom op, dat willen we allemaal wel eens toch?) Op de bijsluiter van mijn medicijnen staat ’t nogal duidelijk: ‘Vermijd alcohol i.v.m. melkzuuracidose’ Aiiiiii… Dat klinkt heftig, dus ben ik gewoon gaan drinken! Ha-ha, zonder de medicijnen ’s morgens in te nemen, natuurlijk. Heel goed zal het niet zijn, maar er mag ook geleefd en genoten worden, vind ik. En dat ik dan de dag erna niet zo lekker ben, dat kan me helemaal niets schelen!

Daarom wilde ik mijn eigen diabetes even in het zonnetje zetten door een belachelijke ongezonde taart te kopen en daar gewoon een lekker groot stuk van op te eten. Heerlijk!
Want naast heel veel beproevingen heeft het me zoveel gebracht aan nieuwe inzichten en persoonlijke groei. En het enige wat ik kwijt ben geraakt in deze strijd, dat zijn mijn kilo’s. Daar valt mee te leven toch?! Leven is nog zo slecht niet, kan ik je vertellen 😉

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: