Onzeker Ondernemen

Laatst stond ik te schminken op een zomerfeest van een basisschool. Het was er hartstikke gezellig met een georganiseerde picknick voor de ouders en kinderen. De kinderen waren druk aan het spelen en de zon scheen heerlijk warm. En bij mij stond er een rij voor het schminken, een enorme rij. Een perfecte opdracht, kan ik wel zeggen.
Toen ik druk bezig om van een klein meisje tot een vlinder te toveren kwam er een ouder meekijken. ‘Zo, ik kom je eens op de vingers kijken om te zien hoe goed je het kan.’ Zei ze. Ik schrok een beetje van haar opmerking, want het kwam erg dominant over. Ze zal het absoluut niet zo bedoelt hebben, maar ik voelde me direct erg ongemakkelijk en bekeken. ‘Vind je dan dat ik het niet goed doe?’ dacht ik direct. Daar komt -ie weer om de hoek kijken: mijn onzekerheid.

En dan komt er een stortvloed aan gedachtes. ‘Doe ik het wel goed’ ‘Die krullen zijn niet zo symetrisch’ en ga zo maar door. Ik heb mijzelf toegesproken daar niet over na te denken, en al helemaal niet tijdens de opdracht. De moeder ging uiteindelijk weg zonder iets te zeggen en ik ben vrolijk doorgegaan en ervan genoten.

We leven in een wereld waar iedereen elkaar continue overtreft, de een is nog beter dan de ander. Facebook, Instagram, Twitter… je wordt gebombardeerd met perfecte plaatjes. Je zou het allemaal wel willen kunnen, maar dat kan nou eenmaal niet in één keer zoals je wilt. Al zou ik dat wel willen soms! 😉

Het is een constante battle tegen mijn eigen onzekerheden omtrent m’n eigen onderneming. Hoe fantastisch leuk het ook is en hoeveel voldoening het ook geeft. Soms moet ik gewoon accepteren dat ik niet dé beste kan zijn, maar wel de beste versie van mijzelf.

Peter Jan Rens riep ’t altijd: Geef nooit op!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: