Zo ben ik nou eenmaal!

Dit hoor ik dus best wel vaak, ´Ja, mensen moeten me maar accepteren zoals ik ben. Zo ben ik nou eenmaal´. Een veel te makkelijke manie om jezelf ervan te excuseren dat je eigenlijk gewoon een bitch bent, denk ik dan altijd. Want, ja. Zo ben ik. Deal er maar mee en ik doe er lekker niks aan.

Moge het duidelijk zijn dat ik daar best een hekel aan heb. Het is wel lekker makkelijk om je omgeving te waarschuwen voor je grillen, zonder dat bij jezelf te zoeken. Waarom aan jezelf werken, toch? Waste of time!

Ik heb aan mezelf gewerkt, ik werk nog steeds aan mezelf en in de toekomst zal dat niet anders zijn. Het is een eeuwig dingetje van mij omdat ik nou eenmaal de beste versie van mijzelf wil zijn en vooral ook voor mijn omgeving.

En tuurlijk, soms zeg ik het ook wel eens. ‘Tja, dat ben ik!‘ Zoals vorige week, toen ik mijn creditcard al drie weken kwijt was. Ik wilde toch echt die bestelling van Ali er doorheen gaan gooien én met de reis naar Japan in het vooruitzicht wilde ik hem toch echt gaan vinden. Dus, ik ben gaan zoeken. En zoeken, en zoeken. Nergens. Toch was ik er heilig van overtuigd dat -ie ergens in huis rond zou slingeren. Voor de zekerheid belde ik toch maar naar IN voor een nieuwe pas. ‘Mevrouw’ zei het meisje aan de andere kant van de lijn ‘Uw pasje is in mei gevonden bij de Kruidvat.’ Ik kon niet veel anders zeggen dan ‘Oh, het is dus iets langer dan 3 weken’. Niet grappig. Oké, eigenlijk wel. Dit is namelijk typisch een actie van mij. Een creditcard met gevoelige info 3 weken kwijt zijn terwijl -ie eigenlijk al maanden op de tegelvloer van de plaatselijke Kruidvat ligt te verstoffen. Woepsie.
Mag ik het nu wel zeggen?

Tja…zo ben ik nou eenmaal…

PS: Ik was mijn woonkamer aan het opruimen toen ik dit ineens wilde schrijven. Woonkamer overhoop, maar wel een blog. Tja…

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: