opruimen marie kondo

M’n hele huis op z’n kop!

In mijn vorig blog schreef ik over mijn ‘Oh-help-ik-word-30-jaar-bucketlist‘ en dat ik gigantisch aan het opruimen was geslagen. Het is nu eind januari en in één maand tijd heb ik álles wat ik bezit meerdere malen in handen gehad. Het was zwoegen, beslissingen maken, ordenen en stofzuigen… heel veel stofzuigen. Ik zat op de grond naast mijn sokkenla terwijl ik een vriendin appte ‘Jeetjemina, waarom heb ik in vredesnam zóveel sokken? Dat heb ik toch niet nodig?‘ dus ging de helft naar de container. Diezelfde vriendin appte ik de volgende dag weer. ‘Hoe zou ik deze kast indelen..?‘ een paar minuten laten sjeezde we samen naar de Action voor houten kratten. Check. En de derde dag appte ik haar weer. ‘OMG, check mijn keukenla… dit is toch erg?!‘. Zo appte we bijna heel januari door over de rommel in onze huizen. En het allerleukste: de voor en na foto’s die we elkaar stuurden. Het was onbewust een enorme stimulans om aan de slag te gaan, en al helemaal toen we het Marie Kondo fenomeen ontdekten op Netflix. Van de slons die ik ben, veranderde ik in iemand die het leuk vond om op te ruimen. Ja, dames en heren. U hoort het goed. Nadia vind opruimen en poetsen leuk. (Voor nu)

Het opruimen begon na een bezoekje aan de huisarts vanwege de aanhoudende hoofdpijn die telkens toch weer terug kwam. De boosdoener bleek een allergie voor huisstofmijt waarvoor ik tabletten, neusspray én de tip kreeg: ‘Zo vaak mogelijk stofzuigen en je lakens wassen.’.
Ik moest dus wel, wilde ik me goed voelen in mijn eigen knusse huis. Zo begon ik met lood in de schoenen aan mijn slaapkamer. Ik keerde alles om, verschoof kasten, waste de gordijnen, zoog onder mijn bed, nam alle plankjes af en trok al mijn kleren uit de kast. Het was een enorme ravage, die je doet beseffen hoeveel onnodige spullen je hebt. Het resultaat was 5 vuilniszakken vol kleding en 1 met schoenen en een heerlijk fris ruikende slaapkamer. En toen begon de schoonmaak-frenzy…

Een kleine maand later heb ik ieder hoekje in huis gepoetst, is ieder laatje omgekeerd en voorzien van bakjes voor de structuur. Ik vulde 4 bananendozen voor de rommelmarkt, bracht er 5 weg naar de kringloop en met een auto vol vuilniszakken belandde ik uiteindelijk bij de container. Zoveel rommel…nooit meer. Al zou je denken dat je blij wordt van kopen en nieuwe dingen krijgen… nee. Echt niet. Dit wil ik nooit meer. Nu heb ik écht rust in huis, kan ik pakken wat ik nodig heb zonder de boel overhoop te halen én het grootste leerpunt is me telkens af te vragen: ‘Heb ik dit nodig om gelukkig te zijn?‘ NEE, want geluk zit niet in spullen…

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: