verkopen op marktplaats

Persoonlijk: hoe Marktplaats mijn leven redde

Het was altijd een spannend moment als er weer eens een blauwe enveloppe op de deurmat viel. Of, net zo eng, als ik een mail kreeg met ‘Uw factuur van 2018 staat voor u klaar’. Ik haatte die momenten, omdat ik als de dood was dat er een keer iets kwam wat ik niet zag aankomen. Mijn eerste jaar in een eigen huis was daarom ook telkens verrassing na verrassing. En dan bedoel ik op financieel gebied. Als newbie huurster van een woningbouw huis wist ik niet hoeveel ik aan gas zou verbruiken, of water en elektra. Totdat er dan op de mat allerlei enveloppen belanden van waterschapsbelastingen en eindafrekeningen.

Omdat er op de bankrekening niet heel veel te halen viel, moest ik een oplossing bedenken. Een baantje erbij? Nee. Ouders vragen? No way. Ik moet dit zelf oplossen! Ik vermeed de auto, fietste een uur naar het werk, haalde alleen de écht nodige boodschappen en probeerde ik andere kosten te vermijden. Het ging best prima, totdat de auto naar de garage moest. Een grote beurt. Au.

Ik besloot een paar dagen gezellig bij mijn ouders te gaan logeren, effe nadenken wat ik zou doen. Mijn slaapkamer was altijd op zolder en daar besloot ik weer eens een kijkje te nemen. Ik klapte de houten vlizotrap open en klom naar boven. En wat ik daar vond was een kleine goudmijn: een verzameling Eftelingspulletjes van jáááren geleden. Tenminste, ik dácht dat het een goudmijn zou zijn. Met goede moed sjouwde ik de volle dozen naar mijn auto en reed er weer mee terug naar Brabant. En thuis begon de Marktplaats-frenzy. Uitpakken, foto’s maken, uploaden en wervende teksten schrijven. Alles ging online. Bekers, buttons, knuffels en mooie beeldjes. Het deed een beetje pijn maar na een maand rekende ik mijn winst uit: ruim 600 euro. Mijn verzameldrift van toen had me nu gered. De auto kon betaald worden, ik kon weer tanken en gewoon boodschappen doen. Soms moest ik even wachten op de koper van mijn spullen, want ‘me geld van de kinderbijslag is nog niet gestort. Als dat er is, kom ik het halen‘ Waar ik mijn problemen aan het oplossen was, werkte iemand anders zich met mijn spullen weer in de nesten.

Het postkantoor zag me zo maanden lang elke week (en soms elke dag) weer een doos brengen. ‘Daar ben ik weer, hoor.’ grapte ik dan tegen de cassiere ‘als standaard pakket versturen alsjeblieft.‘ Dan pinde ik braaf de €6,95 voor het verzenden en wist ik dat er soms spullen van rond de €80,- werden verzonden. En als alles verkocht was reed ik weer terug naar Zeeland om weer een lading te halen. Het heeft ervoor gezorgd dat ik maandenlang van de verdienste de rekeningen kon betalen, wat heel veel rust bracht.

Inmiddels is het meeste verkocht, maar vind ik soms nog steeds spullen die weg kunnen. Gelukkig zijn het nu extratjes omdat ik inmiddels full-time werk. Fieuw… Het was niet makkelijk maar het doet je wel beseffen dat je niet veel nodig hebt om gelukkig te zijn. Waar ik mijn buren hoorde klagen over onze kleine huisjes (Buurman: ‘Ik ken me kont nie draaien in die douche‘) ben ik er juist elke dag weer ontzettend blij mee.

Ik zou zeggen: duik je zolder, je kelder of vliering op en verkoop die rommel waar je toch niet meer naar omkijkt. En een tip: vind je het moeilijk om weg te doen, maak er dan foto’s van.

Geld maakt niet gelukkig, mensen. Maar een klein beetje centen wel.






Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: