Disneyland Parijs

Mijn herinneringen aan Euro Disney (Parijs)

Als klein meisje van 6 jaar stond er iets heel erg spannends te gebeuren: een trip naar Disneyland Parijs. Mijn zus en ik kregen speciaal vrij van school, maar als tegenpresentatie moesten we een reisboekje maken. Daar schreven we elke dag in wat we hadden gedaan, maakte mooie tekeningen en plakten en knipten we plaatjes. Een traditie die ik sindsdien nooit meer heb neergelegd.

Afgelopen week was ik thuis bij mijn ouders en vond ik juist dat specifieke boekje inclusief het fotoboek én de souvenirs die ik toen heb gekregen. Het is niet meer dan een paar witte a4’tjes met een nietje, een rood fotoalbum van de Hema en een simpel Disneyland etui. Het is vrij weinig en niet veel waard maar ik hecht er juist heel veel waarde aan, want het houdt die herinneringen van 23 jaar geleden nog een beetje vers.

Het ‘oude’ Davy Crockett in Disneyland Parijs met broertje Jochem, zus Anouk en ik (onderin het stapelbed)


We verbleven in een gezellige blokhut van Davy Crockett, waarvan ik me nog zo goed kan herinneren dat er een klapbed in de woonkamer stond. In de enige slaapkamer sliepen wij met z’n drietjes: ik en mijn zus in het stapelbed en het kleine broertje in zijn eentje in het grote tweepersoonsbed. Het was een groot feest waar ik zó naar uit had gekeken. Ook het zwembad vond ik fantastisch en de glijbanen doodeng (Hé, las je dat niet ergens eerder?). Ik vergeet nooit meer hoe imposant ik dat gebouw toen vond, gemaakt van al dat hout.

Toen brak de dag dan aan dat we écht naar Disney zouden gaan en zoals miljoenen anderen maakten ook wij een foto van het Disneyland hotel. Vrij weinig veranderd, of niet?

Euro disney parijs

Van de dagen in Disney weet ik gek genoeg niet zo heel veel meer, terwijl ik toch een hoop plezier heb gemaakt met allerlei karakters als Mickey, Goofy en Minnie. Dat ik mee mocht dansen bij de band, en onder het touw mocht kruipen, bijvoorbeeld. Ik weet er niks meer van. Ook niet dat ik Goofy een kus gaf, het is dat we de foto’s hebben anders was ik het allang vergeten. Maar er is één ding wat ik nooit meer vergeet: de boom van Robinson. Ik krijg nog kippenvel aan de herinnering, gewoon omdat ik het zó geweldig vond. Het klimmen in een voor mij échte boom met echte slaapplekjes, een keuken en een piano. En dan dat muziekje… Er is dan ook één ding wat ik altijd even moet doen als ik er ben: effe langs de boom. Gewoon omdat het kan. Dan ben ik verdorie in Disney en ben ik helemaal gek van een boom. Tja. Ik kan er ook niks aan doen!
(foto boekje)

Toen mijn moeder me vroeg wat ik dan het allermooiste vond zei ik: ‘Alles is het mooiste‘. Het zat er toen al aan te komen dat dit niet de laatste keer was dat ik hier zou zijn.

Euro disney parijs
Toen al onder de indruk van deze passage, ik vind het nog steeds zó gaaf.

Ook Parijs zelf zijn we toen in gedoken. Voor het eerst met een echte metro en de grote Eiffeltoren aanschouwen. Ik vond het fantastisch om te zien, maar om de toren zelf op te gaan niet. Beneden vond ik een stuk veiliger en mocht ik van een verse beignet smullen samen met mama, al zwaaiend naar de rest helemaal bovenin.

Wanneer ging jij voor het eerst naar Disneyland Parijs?

previous arrow
next arrow
Slider


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: